Zengin Şehrin Fakir Takımı: Mersin İdmanyurdu
Yaşadığım şehir Mersin…
Akdeniz’in incisi, güneşin, denizin, emeğin ve bereketin şehri.
Bir zamanlar Türkiye’nin en üretken kentlerinden biriydi.
Narenciye bahçelerinin kokusu limana karışırdı.
Tırların kasasında portakal olurdu, insanların cebinde umut olurdu.
Tarım vardı… Hayvancılık vardı… Turizm vardı…
Ve hepsinden önemlisi aidiyet vardı.
İnsanlar bu kente çalışmaya gelirdi.
Şimdi insanlar bu kentten gitmenin yolunu arıyor.
Çünkü bir şehir sadece ekonomisiyle değil, ruhuyla ayakta kalır.
Ve o ruhun en büyük sembolü Mersin İdmanyurdu idi.
Artık değil.
Bir zamanlar arma vardı
Bu takım sadece bir futbol kulübü değildi.
Mahalleydi… çocukluktu… babayla gidilen ilk maçtı…
Kırmızı lacivert atkıyı ilk boynuna taktığın gündü.
Tevfik Sırrı Gür Stadı dolduğunda Mersin nefes alırdı.
Gol olduğunda limandan ses gelirdi.
Galibiyet olduğunda şehir sabaha kadar uyumazdı.
Şimdi skor tabelası şehrin özetini yazıyor:
MERSİN İDMANYURDU 0 – MARDİN BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESPOR 5
Ama sahada oynanan 90 dakikalık futbol değil bu skor…
Bu, yıllardır oynanan ilgisizlik maçının sonucu.
Goller
Dakika 33 — Şehri yönetenler sustu
Dakika 33 — Milletvekilleri görmedi
Dakika 33 — Zenginler arkasını döndü
Dakika 33 — Yönetim vizyon üretmedi
Dakika 90 — Şehir sahipsiz kaldı
Bu golleri rakip atmadı.
Bu golleri umursamazlık attı.
Bu golleri kibir attı.
Bu golleri “nasıl olsa biri kurtarır” anlayışı attı.
Zengin şehir, fakir kulüp
Mersin Türkiye’nin en büyük limanlarından birine sahip.
İhracat var.
Sanayi var.
Tarım var.
Para var.
Ama takımına sahip çıkan yok.
Türkiye’de küçük şehirlerin takımları ayakta kalıyor çünkü sahipleniliyor.
Mersin’de ise herkes başarı gelince fotoğraf veriyor, kötü günde ortada kimse kalmıyor.
Bu şehir takımını kaybetmedi aslında…
Bu şehir kendine olan inancını kaybetti.
Bir arma düşünün
Çocuğunuz size soruyor:
“Baba bizim takım nerede oynuyor?”
Cevap veremiyorsunuz.
Çünkü takım sahada değil artık;
dosyalarda, borçlarda, sessizlikte oynuyor.
Bir kentin hafızası siliniyor.
Bir kentin ortak sevinci yok oluyor.
Ve en acısı kimse gerçekten üzülmüyor.
Yenilgi değil yalnızlık
Bu mağlubiyet sportif değil, sosyolojik.
Bir şehrin takımına bakışı, o şehrin kendine bakışıdır.
Mersin bugün tabelada 5 gol yemedi…
Mersin bugün terk edildi.
Ben bu yazıyı haber müdürü olarak değil,
o tribünlerde büyümüş biri olarak yazıyorum.
Bir zamanlar çocuklar futbolcu olmak isterdi.
Şimdi şehirden gitmek istiyor.
Maç sonucu:
Mersin kaybetti.
Emeği geçenlere (!) saygılarımızı sunuyoruz.
